مطالعات سیاسی تمدن نوین اسلامی

مطالعات سیاسی تمدن نوین اسلامی

دیپلماسی رسانه‌ای ترکیه و بسط هویت نوعثمانی‌گرایی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
امیررضا کفیلی 1
رسول نوروزی فیروز 2
1 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مطالعات منطقه‌ای، دانشکده مطاالعات تاریخی، سیاسی و منطقه‌ای، دانشگاه باقر العلوم علیه‌السلام، قم، ایران
2 استادیار گروه مطالعات اجتماعی و فرهنگی، پژوهشکده مطالعات تمدنی و اجتماعی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، قم، ایران
10.22034/rcdir.2025.500419.1161
چکیده
در عصر حاضر، رسانه‌های نوین به ابزاری قدرتمند برای بازنمایی هویت و نفوذ در افکار عمومی تبدیل شده‌اند. ترکیه به عنوان بازیگری فعال در عرصه بین‌الملل، از این ابزار به طور هوشمندانه‌ای در فضای سیاست خارجی و برای جلب توجه میان مخاطبان جهانی خود استفاده می‌کند. رشد چشمگیر رسانه‌های ترکیه در سال‌های اخیر، سوالاتی را در مورد اهداف و پیامدهای این پدیده برای ثبات و امنیت منطقه‌ای به وجود آورده است(مسئله). یکی از پیامدهای مهم این روند، تلاش کشور ترکیه و حزب و عدالت و توسعه به ویژه، برای بسط هویت نوعثمانی‌گرایی به مثابه عنصری تمدنی در داخل قلمرو حکمرانی خود و در میان جوامع مسلمان (ویژه در قلمرو حکومت عثمانی) است. نوعثمانی‌گرایی جریانی سیاسی-ایدئولوژیک است که به دنبال احیای امپراتوری عثمانی و گسترش نفوذ ترکیه در منطقه و جهان است. این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش است که دیپلماسی رسانه‌ای ترکیه چه کاربستی در بسط هویت نوعثمانی‌گرایی به عنوان عنصری موثر در بازتولید تمدنی پیدا می‌کند؟ به نظر می‎رسد (فرضیه) دیپلماسی رسانه‌ای ترکیه از طریق تصویرسازی از ترکیه به عنوان وارث امپراتوری عثمانی و برجسته کردن دستاوردهای تاریخی و تمدنی عثمانی در جهت بسط هویت نوعثمانی‌گرایی در سطح بین‌الملل عمل می‌کند. بررسی این فرضیه، از روش تحلیل محتوای کیفی استفاده خواهد شد. در این روش، محتوای رسانه‌های ترکیه شامل برنامه‌های خبری، فیلم‌ها و سریال‌ها مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد(روش). تحلیل داده‎ها این دستاورد را نشان داده‎اند که میان دیپلماسی رسانه‎ای ترکیه و هویت نوعثمانی‎گری، قوام‎بخشی متقابل برقرار است در نتیجه می‎توان گفت که رابطه معنادار این دو متغیر موجب شده است که ترکیه در دست‎یابی به اهداف تعریف شده در دیپلماسی رسانه‎ای خود کامیاب بوده است.
کلیدواژه‌ها
دیپلماسی رسانه‌ای
نوعثمانی‌گرایی
هویت
تمدن

عنوان مقاله English

Türkiye's Media Diplomacy and the Expansion of the Identity of Ottomanism

نویسندگان English

Amirreza Kafili 1
Rasool Norozi 2
1 Assistant Professor, Department of Social and Cultural Studies, Institute of Civilization and Social Studies, Research Institute of Islamic Sciences and Culture, Qom, Iran MA in Regional Studies, Faculty of Historical, Political and Regional Studies, Baqir-ul-Ulum University, Qom, Iran
2 Assistant Professor, Department of Social and Cultural Studies, Institute of Civilization and Social Studies, Research Institute of Islamic Sciences and Culture, Qom, Iran
چکیده English

In the contemporary era, modern media has emerged as a powerful tool for identity representation and influencing public opinion. Turkey, as an active player on the international stage, has strategically utilized this tool in its foreign policy to attract global audiences. The remarkable growth of Turkish media in recent years has raised questions about the objectives and implications of this phenomenon for regional stability and security (problem). One significant consequence of this trend is Turkey's efforts, particularly by the Justice and Development Party (AKP), to promote Neo-Ottomanism as a civilizational identity within its own governance and among Muslim communities, especially those in the former Ottoman territories.
Neo-Ottomanism represents a political-ideological movement aimed at reviving the Ottoman Empire's legacy and expanding Turkey’s influence regionally and globally. This research seeks to address the question of how Turkey’s media diplomacy functions in promoting Neo-Ottomanism as an effective element in civilizational reproduction. It hypothesizes that Turkish media diplomacy works through portraying Turkey as the heir of the Ottoman Empire and emphasizing its historical and civilizational achievements to promote Neo-Ottomanism on the international stage.
To examine this hypothesis, the study employs qualitative content analysis as its methodology. This involves analyzing the content of Turkish media, including news programs, films, and television series (method). Data analysis has revealed a reciprocal reinforcement between Turkey's media diplomacy and Neo-Ottoman identity. Consequently, it can be concluded that the significant relationship between these two variables has enabled Turkey to achieve its defined objectives in media diplomacy successfully.

کلیدواژه‌ها English

Media Diplomacy
Neo-Ottomanism
Identity
Civilization
ایتان، گیلبوآ (1388). ارتباطات جهانی و سیاست خارجی. تهران، دانشگاه امام صادق (ع).
خرازی آذر، رها (1387). رویکرد پسامدرنیسم به دیپلماسی رسانه‌ای. تهران، پژوهشکده تحقیقات استراتژیک.
دعاگویان، داود (1388). نقش تلویزیون جهانی در دیپلماسی رسانه‌ای و سیاست خارجی. مطالعات امنیت روانی، 7(22)، 151-173.
خوشنویس، ناهید (1389). رسانه و سبک زندگی. روابط عمومی، (73)، 9-17.
سبیلان اردستانی، حسن (1383). عملیات روانی و دیپلماسی رسانه‌ای. مطالعات عملیات روانی، 2(7)، 189-215.
مشیرزاده، حمیرا (1395). تحول در نظریه‌های روابط بین‌الملل. تهران: سمت.
میرمحمدی، داود (1382). گفتارهایی درباره هویت ملی در ایران. تهران، تمدن ایرانی.
Gilboa, E. (1998). Media diplomacy: Conceptual divergence and applications. The Harvard International Journal of Press/Politics, 3(3), 56–75. https://doi.org/10.1177/1081180X98003003005
Kalin, I. (2008, September 1). Turkey and the Middle East: Ideology or geo-politics? SETA Foundation for Political, Economic and Social Research. https://www.setav.org/en/domestic-policy/turkey-and-the-middle-east-ideology-or-geo-politics
Larson, J. F. (1988). Global television and foreign policy. New York, Foreign Policy Association.
Muhasilović, Jahja (2020). Turkey’s soft power and public diplomacy in Bosnia-Herzegovina and Sandžak (2002–2017). Union of Turkish World Municipalities (TDBB).
Nye, Joseph S. Jr. (2004a). The Power Game: A Washington Novel. New York, PublicAffairs.
Nye, J. (2004b). Soft Power. New York, PublicAffairs.
Wendt, Alexander (1999). Social Theory of International Politics. Cambridge, Cambridge University Press.
Brown, J. A. C. (1992). Siyasal propaganda. İstanbul, Ağaç Yayıncılık.
Çevik, B. S. (2021). Turkish Media and Neo-Ottoman Narrative.
Çevik, S. B. (2019). Turkish historical television series: Public broadcasting of neo-Ottoman illusions. Journal of Southeast European and Black Sea Studies, 19(3), 1–16. https://doi.org/10.1080/14683857.2019.1622288
Dağ, Ahmet E. (2016). Uluslararası İlişkiler ve Diplomasi Sözlüğü. İstanbul, Vadi Yayınları.
Davutoğlu, Ahmet (2011). Stratejik Derinlik. İstanbul, Küre Yayınları.
Demirtaş, G. (2013). Türk Televizyonlarında Osmanlı İmparatorluğu’nun Temsili. İstanbul, Kriter Yayınları.
Fisher Onar, N. (2019). Understanding Neo-Ottomanism in Modern Turkey.
Kalın, İ. (2011). Türk Dış Politikası ve Kamu Diplomasisi. Perceptions.
Karaağaç, Yunus (2019). “Diplomasi Olgusu Çerçevesinde Propaganda ve Kamu Diplomasisi Faaliyetlerinin Etkileşimi ve Farklılıkları”. Bilecik Şeyh Edebali University Journal of Social Sciences Institute.
Kaya, A. (2020). Turkish Cultural Politics in the New Millennium.
Ney, Virgil (2019). Gerilla Harbi ve Propaganda. İstanbul, İlgi Kültür Sanat Yayıncılık.
Özdağ, Ümit (2015). Algı Yönetimi: Propaganda-Psikolojik Savaş-Örtülü Operasyon ve Enformasyon Savaşı. Ankara:, Kripto Basım Yayım.
Yanardağoğlu, E., & Karam, I. N. (2013). The fever that hit Arab satellite television: Audience perceptions of Turkish TV series. Identities: Global Studies in Culture and Power, 20(5), 561–579. https://doi.org/10.1080/1070289X.2013.827320
Yavuz, M. H. (2020). Neo-Ottomanism: A Historical and Conceptual Analysis.
Yavuz, M. Hakan (2020). Understanding Turkish Politics and Foreign Policy through Neo-Ottoman Lens. Washington, D.C., Middle East Institute.
Checkel, Jeffrey T. (1998). The constructivist turn in international relations theory. World Politics, 50(2), 324-348. https://doi.org/10.1017/s0043887100008133
Dayan, Daniel; & Katz, Elihu (1994). Media Events The Live Broadcasting of History. Harvard University Press.
Ebo, E. (1996). Media diplomacy and foreign policy: Toward a theoretical framework. Yale University Press.
Gamson, William A.; Croteau, David; Hoynes, William; & Sasson, Theodore (1992). Media Images and the Social Construction of Reality. Annual Review of Sociology, 18(18), 373-393. https://doi.org/10.1146/annurev.so.18.080192.002105
Murat, Fatma; & Gökgöz, Gökhan (2022). Türk Dizilerinin Tarih Kurgusu: “Muhteşem Yüzyıl”, “Payitaht Abdülhamid”, “Kuruluş Osman.” Kastamonu İletişim Araştırmaları Dergisi, (8), 130–150.
Taspinar, Ömer (2022). Turkey’s Middle East Policies: Between Neo-Ottomanism and Kemalism. Carnegie Endowment for International Peace.
Daily Sabah. (n.d.). Turkish TV series exports exceed $500M in 2023. https://www.dailysabah.com/business/turkish-tv-series-exports-exceed-500m-2023/news
 Garip, E., & Aydin Kuş, A. R. (2024, March 20). 170 ülkeye ihraç edilen Türk dizilerinin yeni hedefi dünyanın en kalabalık ülkesi Çin. Anadolu Ajansı. https://www.aa.com.tr/tr/kultur/170-ulkeye-ihrac-edilen-turk-dizilerinin-yeni-hedefi-dunyanin-en-kalabalik-ulkesi-cin/3169292
Euronews. (2024, March 10). Dünyada 170’e yakın ülkede gösterilen Türk dizileri neden başarılı? https://tr.euronews.com/2024/03/10/dunyada-170e-yakin-ulkede-gosterilen-turk-dizileri-neden-basarili

  • تاریخ دریافت 28 دی 1403
  • تاریخ بازنگری 02 خرداد 1404
  • تاریخ پذیرش 03 خرداد 1404