هدف: این پژوهش با هدف تبیین الگوی «تمدن حب بنیان» به‌عنوان الگویی نوین در عرصه تمدن‌سازی و واکاوی نقش حرکت اربعین در عینیت بخشیدن به این الگو انجام شد.
روش: این تحقیق با رویکردی کیفی و با استفاده از روش تحلیلی-استنباطی انجام گرفته است. داده‌ها از طریق مطالعه کتابخانه‌ای و تحلیل اسنادی منابع مرتبط با مبانی تمدن‌سازی، فلسفه اخلاق و پدیده اربعین گردآوری و مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهد تمدن‌های سودمحور، با وجود دستاوردهای مادی، به نابرابری، ازخودبیگانگی و بحران‌های محیط‌زیستی منجر شده‌اند. در مقابل، تمدن‌های عدالت‌محور محض، به‌رغم تأکید بر انصاف، به دلیل ماهیت سرد و قانونمدار، فاقد تاب‌آوری عاطفی و همبستگی اجتماعی پایدار هستند. الگوی پیشنهادی «تمدن حب بنیان»، با محوریت «محبت» به‌مثابه نیرویی اجتماعی و تمدن‌ساز، نه تنها عدالت را نادیده نمی‌گیرد، بلکه آن را در درون خود هضم کرده و به سطحی متعالی ارتقا می‌بخشد. حرکت اربعین به‌عنوان نماد عینی این الگو، با خلق «اقتصاد ایثار» و «مسئولیت‌پذیری اخلاقی فرادستوری»، آزمایشگاهی زنده برای گذار از سودمحوری و تحقق عدالتی تعالی‌یافته در پرتو محبت ارائه می‌دهد.
نتیجه‌گیری: درهم‌آمیزی عدالت و محبت، راهبردی بنیادین برای پدیدآوری تمدنی پایدار و انسانی است. اربعین به‌مثابه نمونه‌ای عینی نشان می‌دهد که محبت می‌تواند به بازتعریف روابط انسانی در گستره جهانی و ارائه الگویی بدیل برای تمدن‌سازی آینده بینجامد.