ایمان، محمدتقی، و کلاته ساداتی، احمد (۱۳۹۲). روش شناسی علوم انسانی نزد اندیشمندان مسلمان (ارائه مدلی روش شناختی از علم اسلامی). قم، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
باقری، خسرو (۱۳۸۲). هویت علم دینی: نگاهی معرفت شناختی به نسبت دین با علوم انسانی. تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان چاپ و انتشارات.
باقری، خسرو؛ و خسروی، زهره (۱۳۸۳). سه رویکرد در باب علم اسلامی: مطالعه موردی در ایران. اندیشه دینی، ۶(۱۲)، ۱-۱۷.
پوپر، کارل ریموند (۱۳۹۳). زندگی سراسر حل مسئله است. (ی شهریار خواجیان، مترجم). تهران، نشر مرکز.
حسنی، سیدحمیدرضا (۱۳۹۷). درآمدی بر پارادایم اجتهادی دانش عملی. قم، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
حسینی، سیدحسین (۱۳۹۶). تحلیل الگوی مفهوم نقد علمی. پژوهش های عقلی نوین، ۲(۴)، ۹۷-۱۱۷.
حسینی، سیدحسین (۱۳۹۹). نقد به مثابه تربیت فرهنگی. پژوهش های عقلی نوین، ۵(۹)، ۱۰۵-۱۲۲.
حسینی، سیدحسین (۱۳۹۷). از علم دینی تا توسعه فرهنگی در کرسیهای نظریهپردازی. تهران، جامعهشناسان.
حسینی، سیدحسین (۱۳۹۵). تمدن پژوهی: مطالعات مفهومی تمدن اسلامی تهران، جامعهشناسان. جامعهشناسان.
حسینی، سیدحسین (۱۳۹۹). روش-مسأله-نقد. تهران، نقد فرهنگ.
حسینی، سیدحسین (۱۳۹۲). نهضت تولید علم: کرسیهای نظریهپردازی و آزاداندیشی. تهران، آوای نور.
خسروپناه، عبدالحسین (۱۳۹۲). در جستجوی علوم انسانی اسلامی. قم، معارف.
خسروپناه، عبدالحسین (۱۳۹۷). درآمدی بر الگوی حکمی و اجتهادی علوم اجتماعی اسلامی، تحقیقات بنیادین علوم انسانی،۴(۱۳)، ۷-۳۵.
خسروپناه، عبدالحسین (۱۳۸۹). فلسفه فلسفه اسلامی. تهران، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
رضایی، رحمت الله. (۱۳۸۶). مسئله معیار؛ چالش ها و رهیافت ها. معرفت فلسفی، ۱۶(۴)، ۶۱-۹۶.
صلواتی، عبدالله (۱۳۹۶). زیست جهان ملاصدرا. تهران، هرمس.
عاشوری، مهدی (۱۳۹۲). بررسی فلسفی، فرهنگی و اجتماعی تولید و تکوین علوم انسانیِ اسلامی. تهران، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران.
Hosseini, Sayyed Hossein. (2018). The systematic – conceptual Method of defining the religion. Presented at the The 6th international conference on contemporary philosophy of Religion.